DZIECKO!!! AAAAAAAAAAA!!!

I jest!

W końcu jest! Choć wciąż w to nie wierzę, że w moim brzuchu zmieścił się taki DUŻY  i cudowny szkrab!

Choć okresu ciąży wspominać specjalnie nie będę - wcale nie jest tak pięknie jak widzimy to na zdjęciach w kolorowych magazynach czy na stronach internetowych... Jest to dość gówniany okres, kiedy wartość kobiety w jej własnych oczach nieco spada.

No wyobraź sobie - całe życie dbasz o nienaganną sylwetkę, w ciąży dbasz jeszcze bardziej a mimo to wyglądasz jak jakiś wieloryb! I nie ważne co robisz - waga rośnie i rośnie, a ciuchy się perfidnie zmniejszają! Aż w końcu zostają Ci trzy pary workowatych, ciążowych spodni i tyle samo bluzek czy swetrów... Można popaść w depresję jak nic! Zwłaszcza, kiedy chcesz kupić sobie niedrogie ciuchy ciążowe w H&M - wież mi - znajdziesz je w kolorach czarno-szarych!!! Heh... Nic dla reggae mam...

Poród?

Heh... nic nie poszło jak bym chciała! I powiem Wam coś - nie nastawiajcie się na planowanie porodu - nic z tego nie wyjdzie, chyba że macie umówioną na dzień i godzinę cięcie cesarskie. Jeśli nie - to nie łudźcie się, że uda się Wam coś zaplanować. Ale uspokoję Was też - nie ważne ile będzie trwać poród - to tak w cholerę boli, że poczucie czasu Was opuści na dobre. Powiem więcej - po urodzeniu dziecka wszystkie dni są takie same do tego stopnia, że również nie będziecie wiedziały czy to poniedziałek czy już piątek... Czas przestaje mieć znaczenie. Jedynie patrzysz na zegarek, żeby mniej więcej określić czy płacz dziecka może być spowodowany zbyt długą przerwą w karmieniu.

Dochodzenie do siebie po porodzie?

Nie ma lekko! Zanim się ogarniesz, minie trochę czasu. A obowiązków coraz więcej! A snu coraz mniej. Im mniej śpisz, tym bardziej jesteś zmęczona. Zmęczona mama to nieefektywna i płaczliwa mama. A taka mama, to płaczliwe dziecko. Więc czym prędzej trzeba się ogarnąć! Ale spokojnie - jeśli macie wsparcie w postaci swojej mamy, to jesteście uratowane. Nie dość, że przyjedzie, to pomoże, ugotuje, nakarmi i Ciebie i dziecko, przewinie, uśpi, poradzi, odciąży i nauczy opieki nad maluchem. Bez tego baby blues i depresja murowana!

A jak już się nieco oswoisz, że masz takiego małego, bezradnego człowieka w domu, możesz w końcu nieco zadbać o siebie, bo chcesz czy nie, takie oddanie się dziecku odbija się na naszym wyglądzie, a my przecież jesteśmy mamami naszych pociech, a nie ich babciami!

Czy jestem szczęśliwa?

Jak cholera! Mimo zmęczenia, bólu i głodu - bardzo! I z niecierpliwością czekam pierwszych słów maleństwa! ;)

Długa przerwa?

No tak to jest, jak się chce prowadzić 3 blogi i z doskoku jeszcze pomagać przy kolejnych 2 to potem coś jebnie. I tak właśnie jebnął ten blog.

Czy to oznacza, że już go nie będzie?

Nie, no będzie sobie dalej.

Ale niekoniecznie będzie on regularny. Poza tym jestem już w 38 tygodniu ciąży! I co robię większość czasu? Hmmm...

• śpię - jak tylko mogę to śpię i to wcale nie dlatego, że chcę, po prostu to jest silniejsze ode mnie, a jak się przetrzymam kilka dni z rzędu i nie śpię i działam na pełnych obrotach to i tak w końcu walnę się na poduszkę (jak dziś) i prześpię pół dnia!
• piszę posty na inne, tematyczne blogi - bo są ciekawsze i Wy też wolicie czytać raczej tamte niż przemyślenia jakieś tam nieznanej nikomu Joanny.
• robię zdjęcia na inne blogi - tak, czytam coraz więcej nt. robienia dobrych zdjęć (bo wciąż moje próby ich obróbki są do dupy, trochę dla tego że mój komputer ma już swoje lata i nie każdy dobry program chce na nim chodzić i trochę, bo na razie nie mam hajsu na nowy, choć coś po nowym roku trzeba już jednak pomyśleć nad ratami na jakiś komp)
• myślę, tworzę strategie działania blogów, staram się wcielać w odbiorcę danego bloga i dopasowywać kontent :P
• oglądam serial - tak, po długiej przerwie wróciłam do serialu Supernatural (sezon 11!)
• coś tam ugotuję,
• trochę mniej posprzątam - a bo mając taaaką kulkę cholernie trudno jest się schylać,
• trochę pomarudzę, że trenować w grudniu nie mogę, bo mnie kuźwa podbrzusze boli, nogi mam z waty, a kondycję do dupy,
• gadam przez telefon ze wszystkimi, bo wszyscy sprawdzają czy już rodzę a może nawet już urodziłam i chamsko się nie chwalę,
• wysłuchują 150 mądrych rad o wychowaniu dziecka i o trudach macierzyństwa i nawet już o kupkach, chociaż moje dziecko jeszcze jej nie zrobiło, ale wiecie - przecież warto już wiedzieć czym to śmierdzi,
• i tak dalej i tak dalej... 

Ciekawe co, nie? :P

A jak już mnie weźmie na przemyślenia, to pomyślę, pomyślę i zamiast to napisać, to ja sobie myślę, a potem zapominam, co chciałam tu napisać, tak jak dziś, przez co mamy post o niczym. 

No ciąża to na tyle dziwny stan, że nawet jeśli ma się MEGA pamięć, to pod koniec człowiek czuje się już tak wypompowany i wymięty, że jego mózg przypomina już chyba taki mikro orzeszek laskowy, niezdolny zapamiętać czegokolwiek, nie wspominając już o ubytkach słownych (no, jak to się nazywa, kurde no, takie coś, że... - no masakra - lepiej milczeć).

Dobra to ile do końca roku i poznania porodu? OOoo niby 13 dni... Dobra, może damy radę w terminie, może przed, może po... No jakoś tam coś naskrobię chyba, a jakby nie to WESOŁYCH ŚWIĄT I SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU!

Potrzeby dziecka

Po "nawiązaniu" kontaktu z dzieckiem, które noszę w sobie, mam do maleństwa inny stosunek niż przed ciążą, a nawet niż na samym początku ciąży.

Oczywiście, huśtawki nastrojów się zdarzają, w końcu hormony pracują.

Jednak im bliżej naszego spotkania, tym bardziej widzę, jak moje potrzeby schodzą na dalszy plan, a potrzeby dziecka są najważniejsze...

Też tak macie?

Pojawia się też lęk, którego wcześniej nie było - czy aby na pewno wszystko jest w porządku? Czy dobrze leży, oddycha, się czuje?
Czy donoszę do końca?
Czy sport nie zaszkodzi?
Czy jem dobrze dla dziecka?
Jak ono się czuje?

I tak dalej i tak dalej...

Pojawiają się też pytania o poród - jak to w praktyce wygląda? Czy rozpoznam skurcze i będę je dobrze odliczać? A co jak się zacznie w domu? Rany!

Jest tyle porad w necie i aż głowa puchnie! Niby poród to nie tak hop siup, ale wiadomo - jak się jest w pierwszej ciąży, to wszystko nieco bardziej przeraża...

Poza tym... jak już się urodzi - czy dam sobie radę?

Patrząc na świat, widać że wszyscy dają sobie radę... lepiej lub gorzej, ale dają. Więc teoretycznie dam radę.

Rodzić po ludzku - ale gdzie???

No właśnie, czas nagli, nie da się też na tym etapie związku Matka-Dziecko umówić, że spotkamy się tego i tego dnia o danej godzinie, ja będę wtedy przeć, Ty będziesz się pchać i tak oto 15 minut i będziemy sobie w oczka patrzeć...

Słucham i czytam. Czytam i słucham i głupieje już!

Łódź - takie duże miasto, a tak mało ludzi. Podkreślam - LUDZI.

Okazuje się, że rodzić po ludzku nie znaczy rodzic w danym miejscu.

Rodzic po ludzku znaczy jeden z poniższych punktów:

1. masz znajomego lekarza w danym szpitalu, który się Tobą zaopiekuje,
2. masz znajomą położna w danym szpitalu, która się Tobą zaopiekuje,
3. masz sporo hajsu na wydanie i idziesz sobie do prywatnej kliniki/szpitala i tam sobie rodzisz w miłej i przyjaznej atmosferze, bez pośpiechu,
4. masz sporo hajsu i mieszkasz w innym niż łódzkie województwie, gdzie znajdą się położne do odbioru porodu w domu - a w domu jak to w domu - znasz to miejsce, czujesz się komfortowo, nikt Cię nie popędza, masz czas,m ciszę, spokój - wszystko.

Kiedy tworzy się nowy punkt w mieście czy na osiedlu - aby przyciągnąć uwagę Klienta, oprócz standardowych usług w konkurencyjnych cenach, musi się on czymś WYRÓŻNIAĆ!

I tak oto wczoraj miałam przyjemność odwiedzić nowy szpital w Łodzi - Pro Familię. 

Piękny, duży, nowoczesny szpital z uśmiechniętym personelem, gotowym odpowiedzieć na każde pytanie.

Po wstępnej rozmowie otrzymuję ulotkę, a w niej takie oto piękne, wyróżniające ten szpital od innych szpitali zdanie:

"WIEMY TAKŻE, ŻE CHCIAŁYBYŚCIE, ABYŚMY BYLI CIEPLI I CIERPLIWI. SPEŁNIMY WASZE OCZEKIWANIA. BO NIKT NIE MOŻE ZEPSUĆ NAJPIĘKNIEJSZYCH DNI."

???

Dlaczego?

Ja się pytam DLACZEGO to, że my - przyszłe matki - chcemy, aby personel był ciepły i cierpliwy, ma wyróżniać jakikolwiek szpital? Jakąkolwiek placówkę??

Przecież to jest OCZYWISTE!!!

Poród to dość stresująca, nieco krępująca dla nas sytuacja w życiu, w której jak najbardziej oczekujemy wsparcia, uśmiechu, potrzymania za rączkę, podpowiedzi oraz CZASU. Poród naturalny to nie takie chop siup, zwłaszcza dla kogoś z zerowym doświadczeniem! 

Czy tak trudno to zrozumieć i uszanować?

Nie. Nie oczekuję luksusów ani szampana po urodzeniu dziecka. Jedyne czego kobieta pragnie w takiej chwili to: CZAS I POCZUCIE BEZPIECZEŃSTWA.

Jeśli znacie dobrego lekarza czy położną - podzielcie się tymi informacjami. Chodzi mi o LUDZI, ciepłych, cierpliwych i wyrozumiałych LUDZI, którzy rozumieją kobietę w ciąży i podczas porodu...

Co mnie wybitnie wkurwia...

Jako ludzie "dojrzali" i dorośli często gęsto musimy umieć panować nad naszymi emocjami, żeby chcieli nas traktować poważnie a nie jak wrzeszczące dzieci z podwórka. Jednak są takie chwile, takie sytuacje, takie cechy, kiedy to nasz stoicki spokój legnie w gruzach i po prostu już się nie da trzymać wszystkiego w sobie!

To znaczy nie oszukujmy się - da się, tylko po co? Po to, żeby sobie krzywdę eksplozją emocji robić???

No ja nie jestem takiego zdania. Lubię sytuacje jasne, czyste, bez owijania w bawełnę itp.

Zatem co mnie WYBITNIE wkurwia?

1. Ludzka głupota - ile razy można popełniać te same błędy? Czy tak trudno jest zapamiętać jak coś zrobić? Pierdzielenie od rzeczy bez zbadania tematu! Obłęd!
2. Hejterstwo dla sztuki i z nudów - doceniam krytykę. Konstruktywną, tyczącą się tematu krytykę, a nie krytykę z dupy, gdzie ktoś coś nabazgra zupełnie nie na temat! Ludzie ogarnijcie się, poświęćcie czas na przeczytanie czy zgłębienie tematu nim coś napiszecie/powiecie.
3. Wysługiwanie się mną - Asia, bo ja nie umiem... To się w końcu naucz! Kartka, długopis i notuj albo uruchom trym ctrl+S.
4. Wmawianie mi czegoś - bo Ty powiedziałaś tak; bo Ty zrobiłaś tak - jeszcze trochę i zacznę wszystkich i wszystko nagrywać! Znam siebie, wiem co robię i co mówię (chyba że śpię - wtedy nie wiem) i tylko za to odpowiadam, a nie za coś czego nie powiedziałam/nie zrobiłam!
5. Indoktrynacja - nie wciskajcie mi swoich kitów! Fajnie, że masz swoje przekonania, extra! Ale one są Twoje, ja mogę posłuchać, ale nie muszę akceptować!
6. Uchodźcy - a raczej pomoc świata uchodźcom - nie wiem co jest z tym światem! Czy Wy kurde tego nie widzicie?? Obywatele swoich narodów nie mogą liczyć na pomoc państwa, tak jak liczyć może ta napływająca dzicz (zwierzęta się lepiej zachowują!). Nie chce tu nikogo z tych darmozjadów, którzy uznają tylko prawo i język pięści!!!
7. Alergia na czekoladę - kiedyś mogłam ją jeść tonami. Dziś muszę przystopować, bo od prawie dwóch lat mam uczulenie na kakao...
8. Prasowanie - no po prostu nie jest to moja ulubiona czynność... Już wolę gotować i piec! 
9. Kręcenie - skoro ja zadaję pytanie, oczekuję jasnej odpowiedzi, a nie kręcenia. Ja nie kręcę - Ty też nie!
10. Nepotyzm - ja rozumiem, że rodzinie trzeba pomagać. Sama robię co mogę byśmy mieli dobrze wszyscy, ale sorry - jeśli nie ma rodzinie specjalistów w danej dziedzinie to na Boga, nie zatrudniajcie rodziny bez odpowiednich kwalifikacji, tylko dajcie szansę tym, co je posiadają!
11. Mądralińscy - tych to nigdy nie brakuje... Wszystko wiedzą, we wszystkim mają doświadczenie... Tylko czemu sami nie korzystacie ze swoich mądrych rad???
12. Przerywanie - ooo! Tych to "uwielbiam"! To nigdy nie jest dialog, to istny monolog! Ja chcę coś powiedzieć, to przerywa i przerywa! Jedyną opcją jaką ja wypróbowałam i zadziałała to mówienie swojego tylko wciąż o ton głośniej i głośniej, aż druga strona w końcu odpuści.
13. Za szybko rosnący brzuch w ciąży - wiem, że ciąża to wyjątkowy stan... Ale na miłość, czemu jak już brzuchol zacznie rosnąć to w ciągu jednego tygodnia potrafię się już nie zmieścić w sukienkę??? No nawet normalnie człowiek tak szybko nie tyje!
14. Zgaga w ciąży - to jest coś strasznego... I do tego to poczucie bezsilności, bo robisz wszystko a nic nie daje Ci ukojenia...
15. Poczucie bezsilności - no właśnie, starasz się a i tak nic z tego nie ma... Tzw. siła wyższa... 
16. Zwolnione tempo życia w ciąży - to coś masakrycznego dla kogoś z moim ADHD. Robisz wszystko i nagle robić możesz prawie nic...
17. NFZ - płacimy, ale na wizyty czekać musimy wieczność, a jak już się dostaniemy to nie chce nas skierować do odpowiednich specjalistów celem leczenia...
18. Brak zdania - do jasnej cholery ludzie miejcie jakieś zdanie, jakiekolwiek stanowisko w danej sprawie!
19. Bierność - nie toleruję ani własnej, ani cudzej! Nic samo się nie stanie, trzeba działać.
20. Brak reakcji - coś się dzieje a Ty patrzysz jak krowa w malowane wrota? Nie ma co patrzeć, trzeba reagować!
21. Brak miłości na świecie - to chyba jest najgorsze... Jak można tak po chamsku drugiemu podkładać świnie, bo tak? Nie doceniać innych? Obgadywać? Dokopywać? I to tak po prostu... Nie mówię, że wszyscy mamy się kochać, ale nie róbmy drugiemu co nam nie miłe, bo to i tak do Was wróci!

A Was wkurza WYBITNIE???

Szpital - dobre miejsce na spędzenie wolnego czasu

Tsa...

Jak się dostanie skierowanie, to szpital już musi stać się dobrym miejscem na spędzenie wolnego czasu...

Jak nie trafię na lekarzy, co generalnie rzecz ujmując mają Cię w dupie, jeśli chodzisz na NFZ zamiast prywatnie i z uporem maniaka wmawiają Ci, że ciąża to nie choroba, a praca biurowa i ciąża to para idealna, to trafisz na lekarza skrajnie odmiennego - który wyśle Cię na wszystkie badania prosto do szpitala jak tylko pojawi się lekkie ukłucie...

Heh... Ale zacznę od tych, co to mają Cię w dupie.

Mamy sytuację: idzie sobie kobieta do ginekologa. Dowiaduje się, że jest w ciąży. Fajnie, cieszy się, czuje się wyjątkowo, to jej pierwsza ciąża, nic nie wie, nie wie nawet o co zapytać. Po pewnym czasie pojawiają się mniej lub bardziej typowe symptomy ciąży jak u mnie np. senność non-stop, mdłości, rozdrażnienie, wrażliwość na zapachy, bóle pleców, mięśni, itp. W końcu nawet niemożność siedzenia w jednej "biurowej" pozycji przez 8 godzin. Ogólnie wpada w stan - mam wszystko i wszystkich w dupie, czuję się źle i nieatrakcyjnie bo ukochane jeansy nie chcą wejść na tyłek! I idzie taka do swojego lekarza, mówi mu o dolegliwościach, boleściach i chujowym samopoczuciu oraz o tym, jak to by wszystkich najchętniej zabiła, a on jej mówi, że wszystko jest dobrze. Że to naturalne i normalne i że może wrócić do pracy. Napomknie przy okazji o jakimś zapaleniu pęcherza, ale czy zleci leczenie? NIE! Bo po co? No więc chodzi się do pracy z zapaleniem nieleczonym, aż się trafia do szpitala... na wyrostek!

Wyrostek to nie był, choć symptomy podobne. I choć leżąc tam 5 dni nic nie wykryli, nie uleczyli, tylko no-spą faszerowali, to w końcu jako uzdrowioną od leżenia wypuścili, aby 2 dni później trafić do innego lekarza, który...

...który to aż za głowę się łapie, że człowiek został wypuszczony bez odpowiedniego leczenia ze szpitala, nie dostając nawet zwolnienia, bo w takim przypadku to się leży a nie łazi! No i oczywiście łyka tonę leków...

Po męczącej dla organizmu kuracji w końcu jest lepiej! Jest poprawa, tylko coś macica dalej boli... I powiedz o tym swojemu lekarzowi. Od razu skierowanie do szpitala na dalsze badania...

"Ale Panie Doktorze, to tylko jak Pan naciska, tak to sporadycznie..."

Nie ma dyskusji. Boli? Znaczy, że trzeba znaleźć przyczynę. Nie ma zmiłuj. No więc co? no wracasz do domu. Pakujesz się już lepiej niż poprzednio, ponieważ już raz byłaś w szpitalu, wiesz co potrzebujesz, co tam jest. Wysyłasz sms do koleżanki w ciąży, która wciąż w szpitalu jest i pytasz czy widzi miejsca. No miejsca niby są, więc można jechać.

Najedzona i rewelacyjnie spakowana trafiam na izbę przyjęć z nadzieją, że może jednak zrobią mi badania od ręki i wcale przymusowo odpoczywać nie będę musiała... Marzenie ściętej głowy! Od razu dostaję papierki do wypełnienia, przeprowadzają z Tobą ekskluzywny wywiad, z którego mimo że jesteś spuchnięta jak balon, dowiesz się, że o spuchnięciu pojęcia nie masz i na koniec dostajesz piękną opaskę na rękę all-inclusive!

Co masz w pakiecie wakacyjnym?

Łóżko z czterema kółkami, poduszkę, prześcieradło, koc, szafkę w pokoju trzyosobowym. Ja na szczęście trafiłam na zajebiste współlokatorki, więc śmiechu co niemiara była ;)
Poza tym jest: śniadanie, obiad, kolacja, porcja dragów, 2 obchody, upuszczanie krwi i moczu, podglądanie dziecka. WC i prysznic na korytarzu - do wyboru po 2 z każdego ;)
Spać można do woli, choć w nocy przymusowo budzenie o 24, 03 i 06 ;D

Takie miałam wSPAniałe wakacje w tym roku ;) I wszystko na koszt podatników ;)

ABS w ciąży

Jak ciążowa kulka ma czuć się sexi z brzuchem rosnącym nieustannie??? Nie jest lekko. Oczywiście możemy udawać, że z brzuchem czy bez jest się sexi, no ale sorry, mi gdzieś ten sexapeal się chyba nieco schował.

Jakoś tak nie przywykłam do tego, aby mi brzuch wystawał. Powiem szczerze, że w tym czasie zaczynam rozumieć osoby z nadwagą. Serio! Kurde, wcale nie tak łatwo jest się schylić, pobiec gdzieś, o skakaniu nawet mowy nie ma (nie jest to po prostu wskazane).

No to co? Czy to oznacza, że będąc w ciąży muszę zrezygnować z aktywności fizycznej?????

MASAKRA!

Wiecie, zanim zorientowałam się, że w ogóle coś tam pod sercem noszę, trenowałam sobie ile wlezie, a to Chodakowską, a to P90X, a to inne modyfikacje. Ale któregoś razu nie mogłam skończyć ćwiczeń z powodu masakrycznej kolki i bólu brzucha. Ok, no trudno myślę sobie, jutro potrenuję dłużej. Nadchodzi jutro i kolejne jutro i jutro jutra, a sytuacja się powtarza.

Co jest kurde??? Taki regres przy progresie? Niemożliwe.

No cóż, doszła senność, doszedł dziwny głód, taki, że jak nie zjem, to aż mnie mdli. Zresztą jak zjadłam, też mnie mdliło. Więc w sumie bez różnicy. Ja i ciąża? Nie... To musi być jakieś osłabienie organizmu. Na pewno osłabienie. No bo jak inaczej... A że ukochane jeansy zaczęły trochę uwierać... Eee no cóż, chyba za dużo jem, za dużo śpię i za mało się ruszam...

Tsa... No dobra, trzeba odwiedzić lekarza, zrobić jakieś badania może... Tak... badania... A z badań wychodzi co? Dziecko!

I mamy winowajcę! No proszę, takie to małe, a taki zamęt sieje już w całym organizmie matki! Ładnie to tak?

No cóż... Stało się, ale co z ćwiczeniami? Koniec? Laba na 9 miesięcy? Chyba jakiś żart! Zaczęłam czytać, zaczęłam oglądać. YouTube'a oczywiście, przecież jak nie wujek Google, to stryjek YouTube na pewno coś wie. No i wie! No i można ćwiczyć!

Ufff... Dobra, fajnie że można, tylko jak pokonać to zmęczenie, żeby móc potrenować? Powiem szczerze, pierwszy trymestr był do dupy pod tym względem. Część czasu nie mogłam ćwiczyć, bo bolało w ciul, potem mdłości takie długie niczym Wisła, a na deser senność niedźwiedzia w zimie! No załamać się można. No i się załamałam... Trochę w wolne weekendy potrenowałam, bo odkryłam że jak nie siedzę 8 godzin w pracy, to trochę tej energii wykrzesać z siebie mogę.

Na szczęście książkowo od 4 miesiąca mogłam wrócić na regularne treningi ;) Wiecie jaka to ulga móc się trochę poruszać? Myślałam już, że kręgosłup z bezruchu mi pęknie.

No dobra tytuł dotyczy ABS w ciąży. Powiem tak, lubię wysportowane i szczupłe ciało. Kocham treningi. Ale nie popadłam (jeszcze) ze skrajności w skrajność. Nie przedkładam treningu nad samopoczucie. Jeśli mam gorszy dzień, jakieś boleści, daruję sobie lub ćwiczę lekko i krótko. Jeśli mam dobry dzień, tak ok 1,5-2 godzin sobie potrenuję, bo czemu niby nie. Nie jest to jakiś mega siły trening z gigantycznymi ciężarami, ale powiem Wam, że jeśli byłyście aktywne przed ciążą, staracie się być aktywne w czasie ciąży - to Wasza figura aż tak się nie zmieni. Ja dalej mam zarys mięśni na brzuchu (na szczęście), więc liczę na to, że powrót do figury z przed ciąży nie będzie jakimś mega wielkim wysiłkiem.

No ale zobaczymy. Nie uprzedzajmy faktów.

Ja ze swojej strony polecam Wam ruch dla lepszego samopoczucia i większej sprawności w czasie ciąży ;)

Matka Polka

Matką Polką nigdy nie będę. Nie wyobrażam sobie siebie zapierdzielającą od świtu do nocy, ze strąkami na głowie, sprzątającą, gotującą i chodzącą wiecznie w powyciąganym dresie i przydeptanych kapciach... Takie mordowanie siebie, by tylko uszczęśliwić dziecko mnie nie jara.

A czy dziecko nie jest szczęśliwsze, kiedy jego matka jest szczęśliwa? 

Wyobraźcie sobie czy obrazek takiej kury domowej z przymusu, nie z powołania, sprawi jakiejkolwiek kobiecie radość? Czy jej życie nabierze przez to większego sensu? Spełni swą życiową misję sprzed setek lat? Nie sądzę.

Umiar.

Słowo klucz. Powtarzane w każdej dziedzinie życia człowieka. Jakoś i w tym przypadku się sprawdza. Wszystko z umiarem. Przecież dziecko ma też ojca. Są też dziadkowie, którzy raz na jakiś czas też z chęcią zaopiekują się takim małym dzieckiem. 

Nie chodzi o to, że ja się uwalę na kanapie i będę robić nic, albo wrócę na pełen etat do pracy i tyle mnie widzieliście. Nie. Ja mogę gotować, nawet lubię, ja mogę posprzątać, bo fajnie jest mieszkać w czystym mieszkaniu, ja mogę się opiekować dzieckiem i pewnie nawet będę chciała, ale czasem pojawi się taka myśl: mam kurde dość wszystkiego! I jest ok. Może się pojawić. I to wcale nie znaczy, że jesteśmy złymi matkami czy żonami. 

Jak każdy człowiek, my też możemy być po prostu zmęczone. Tak zwyczajnie zmęczone. I niechby ktoś nam powiedział, że przecież my tylko siedzimy w domu. Jak TYLKO, niech sam sobie posiedzi i zobaczymy ile wytrzyma. A kiedy u nas nadejdzie taki kres wytrzymałości, nie bójmy się tego okazać. Zostawmy ojca z dzieckiem na chwilę, wyjdźmy, popłaczmy sobie, potańczmy sobie, pośpijmy sobie. Zróbmy po prostu coś tylko i wyłącznie dla SIEBIE. To nie egoizm. To zdrowie. Zdrowie Twoje i Twojego otoczenia. 

Mądry mąż i ojciec zrozumie. Nawet Ci nic nie powie, chociaż sam może przyjść z pracy w ciul zjebany i mieć ochotę też to wszystko kopnąć w kąt. Jednak on zostanie z dzieckiem i pozwoli Ci na czas dla siebie. Bo każdy zasługuje na czas dla siebie. 

W końcu mam cycki!

Oh yeah! Ta z Was, która została obdarzona przez naturę hojnie i może pochwalić się sporym czy nawet wylewającym się biustem nie zrozumie dzisiejszego postu.

Tak, ciąża może mieć swoje plusy. Pomińmy ten fakt, że razem z cyckami rośnie nam przeważnie i dupa i brzuch i inne tam... Skupmy się na cyckach!

W końcu, jeśli dotąd Twój biust ledwo co był widoczny, zaczniesz go zauważać! Powiem więcej, najprawdopodobniej polecisz kupić nowy stanik, bo w obecny Twoje dwa nowe melony nie zmieszczą się już w dotychczasowe rozmiary, jakie nosiłaś ;)

Nie dość, że ładnie nam krągleją, to jeszcze dawno nie były tak mega jędrne, co nie? Nawet jeśli jakimś cudem nie zauważysz tego faktu, wierz mi - inni zauważą. I nie tylko Twój facet, ale i wszyscy wokół niezależnie od płci. Tak - zdecydowanie cycki to jedyna rzecz w naszym ciele, która może sobie rosnąć, zwłaszcza tak ładnie jak w ciąży.

Ja wiem i słyszę to na każdym kroku, że to efekt czasowy. Czasowy czy nie - jest. Więc cieszmy się, póki są ;) W końcu nie wiemy jak to będzie już po ciąży.

Ja dla przykładu w końcu mogę sobie założyć bluzkę czy sukienkę z głęboko wyciętym dekoltem i eksponować go tu i tam jakbym przechadzała się w kreacji od samego Lagerfelda idąc po czerwonym dywanie na premierze nowego hitu... W końcu kobiecość w pełni! Teraz już nikt nas nie pomyli z facetem ;P Nie ma takiej opcji! Cyc mówi sam za siebie!

Jestem w ciąży i co dalej?

No właśnie, jestem sobie w ciąży. No fajnie. Nawet chciałam być w ciąży. Nawet bardzo chciałam być w ciąży. Ale chciałam a jestem – to dwie różne rzeczy. Jakoś tak. Nie kumem czemu, ale tak właśnie jest.

Jeszcze rok temu marzyłam o zajściu w ciążę... O posiadaniu potomstwa, takiego małego, ślicznego człowieczka, który uśmiecha się na mój widok, którego będę mogła kochać, któremu będę mogła gotować i śpiewać (chociaż z tym śpiewaniem to może przegięłam). No same rozumiecie… To znaczy zrozumieją te z Was, które same chciały mieć dziecko. Wkurzałam się, że nie mogę go mieć ot tak.

Myślałam, że mam jakiś problem. W końcu ile to się słyszy o tym, jak laska idzie na imprezę i wraca z brzuchem. Albo ile kobiet nie chce mieć dzieci i zachodzą w ciążę. U mnie nie było tak łatwo. Choroba? Nie, chyba jakaś psychiczna blokada. Niby mówi się, że im bardziej się chce, tym bliżej do sukcesu. W przypadku posiadania dziecka, dopiero jak powiedziałam sobie, że w sumie to jeszcze jestem młoda i piękna, więc szkoda czasu na pieluchy. I co wtedy???

I wtedy BUM i jest! No jest! Nie da się ukryć, że jest.

Ale wiecie co jest najgorsze w całej tej ciąży? Dla mnie osobiście dwie rzeczy, z których nie zdawałam sobie sprawy przed zajściem w ciążę, bo niby skąd miałabym to wiedzieć.

Pierwsze to reakcja otoczenia.

Nie chodzi tu o to, że rodzina i znajomi się nie cieszyli, bo się cieszyli, ale ich ciągła paplanina o tym, co powinnam, a czego nie powinnam doprowadza do szału! W pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać kto tu jest bardziej w ciąży – ja czy oni? To podtykanie pod nos bardzo ciekawych i ważnych dla mnie i mojego nienarodzonego jeszcze dziecka informacji, książeczek, ciepłych i wspaniałomyślnych rad… Ble! A czy ktoś mnie zapytał czy ja w ogóle chcę to słuchać czy czytać?

HEJ! Ziemia do ludzi! Ciąża to ni koniec świata! A tym bardziej życia… No jestem w ciąży, ale jeszcze tego dziecka fizycznie nie ma, więc chcę żyć jak normalny człowiek, który może i się trochę szybciej męczy czy może i ma tą pierdoloną huśtawkę nastrojów i naprzemiennie ryczy bez powodu i się śmieje! Ale ja wciąż chcę rozmawiać o tym, co mnie jara, a wybaczcie – nie są to ani kupki dziecięce, ani pieluchy, nadchodzące wydatki, ubezpieczenia, itp.

Kurde – poza tym, że z dnia na dzień przypominam coraz bardziej bezkształtną kulkę, nic więcej się nie zmieniło. Ja dalej wolę pracować, jeśli tylko mnie w krzyżu nie łupie ani mdłości nie łapią. I to właśnie o pracy i nieco umiarkowanych imprezach chcę gadać :)

No i po drugie – służba zdrowia!

Nie wiem o co tu biega. Z jednej strony jesteśmy bombardowani informacjami o tym, że przyrost naturalny spada, że społeczeństwo się starzeje, a jak już w trosce o to społeczeństwo za chwilę dam im kolejnego człowieka do wyzysku (bo płeć wciąż nieznana), to oni mi łaskę robią, że mnie przyjmą na kontrolę. A wydusić od nich jakiekolwiek informacje graniczy z cudem. No chyba, że akurat masz nadmiar kasy i możesz sobie iść prywatnie – wtedy a proszę bardzo, po tyłku Cię pocałują. Chociaż i to nie jest regułą, bo jak trafisz na zły humorek doktorka płci obojętnej, to owe guru i tak pokaże kły.

Co, jak jesteś w ciąży i to w pierwszej ciąży i jeśli liczysz, tak jak ja, że ktoś Cię poprowadzi za rączkę, wesprze, doradzi, skieruje w odpowiednie miejsce i to na NFZ – to w dużej mierze się przeliczysz jak ja. Taśma. Zapamiętaj to słowo. Bo poczujesz się jak kolejny towar na taśmie, który trzeba popchnąć dalej i brać się za kolejny towar. Oczywiście, możecie się ze mną kłócić, że wcale tak nie jest, że same chodziłyście do ginekologa-położnika za free na NFZ i byłyście wspaniale traktowane. Świetnie – udało Wam się, gratuluję! Pewnie może nawet macie ochotę na kolejne dziecko. Ja obecnie nie wiem, czy mam ochotę na kolejne przy takiej służbie zdrowia, że rzygać mi się chce, jak mam iść na jakąś kontrolę. No ale jako że do rozwiązania mam jeszcze sporo czasu, będę musiała zacisnąć zęby i pochodzić jeszcze trochę. Innego wyjścia nie ma.

A tak poza tym?

A tak poza tym wszystkim nie jest źle. Cóż... moje ukochane jeansy poszły w odstawkę, muszę chodzić w nieco workowatych ciuchach, brzuch wciąż rośnie, czasem sobie pobolewa, bo czemu miałby nie boleć. W końcu to pierwsza ciąża - niech matka poczuje co to znaczy... Hehe :/ 

Grunt, że jeszcze się nie turlam i mogę się ruszać, choć słyszałam, że im bliżej rozwiązania, tym "zgrabniej" będę łapać równowagę. Taka trochę ślamazara z przymusu będę. No ciekawe. Zobaczymy. Na dziś to tyle z moje jakże interesującego wywodu prawie-matki.